Κωστας Ταρασης: «Πρωτα παιδαγωγος, υστερα προπονητης»

0
1265

Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ομάδα του Πανσερραϊκού και αφού αφιέρωσε 7 ολόκληρα χρόνια στην ομάδα της Μακεδονίας, το 1982  έρχεται στην Αθήνα  για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Με το «τριφύλλι»  κατέκτησε δύο νταμπλ, ενώ παράλληλα έφτασε και στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1985) με αντίπαλο τη μεγάλη Liverpool. Το καλοκαίρι του 1987, αποχωρεί από τους «πράσινους», μετακινείται στον Άρη, και ένα χρόνο μετά γίνεται παίκτης του Μεσολογγίου, όπου και ολοκληρώνει τη ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 32 ετών. Δεν είναι άλλος από τον Κώστα Ταράση, που σήμερα εκτελεί χρέη προπονητή στην ομάδα U-13 του Παναθηναϊκού, και μίλησε αποκλειστικά στο minifootballnews.gr για τις υποδομές στην Ελλάδα, το Σωτήρη Νίνη αλλά και για την εμπειρία του ως ποδοσφαιριστής στην έδρα της Liverpool.

 

Γιατί κατά τη γνώμη σας έχει υπάρξει ένα κενό διάστημα κατά το οποίο ο Παναθηναϊκός έχει σταματήσει να αναδεικνύει παίκτες από τις υποδομές του;

Το πρόβλημα ξεκίνησε ουσιαστικά πριν από  μερικά χρόνια, όταν κρίθηκε απαραίτητο, χωρίς αιτία, να γίνουν ριζικές αλλαγές στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διαλυθούν κατά κάποιο τρόπο όλα τα τμήματα των υποδομών μας και να ξεκινήσουμε πάλι από το μηδέν. Είναι κάτι που πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο που συνέβη.

 

Σε τι ποσοστό θεωρείτε πως κάποιος σαν εσάς πρέπει να λειτουργεί στο γήπεδο ως παιδαγωγός και σε τι ως προπονητής;

Εγώ, προσωπικά, κατά ένα 80% εργάζομαι ως παιδαγωγός και μετά σαν προπονητής. Η καθημερινή συναναστροφή με παιδιά και η προσπάθεια σου  να τους μεταδώσεις τις γνώσεις σου πάνω στο άθλημα που αγαπούν, δεν είναι κάτι εύκολο. Επειδή έχεις να κάνεις με μικρές ηλικίες, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και κατάλληλα εκπαιδευμένος ώστε να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες που ίσως προκύψουν.

 

Ποια είναι η μεγάλη διαφορά στο κεφάλαιο υποδομές μεταξύ Ελλάδας και εξωτερικού;

Η διαφορά έγκειται κυρίως στο θέμα των εγκαταστάσεων. Στις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία), τα παιδιά προπονούνται σε κατάλληλες για αυτά εγκαταστάσεις. Εδώ στην Ελλάδα, η έλλειψη γηπέδων είναι τεράστια, καθώς αρκετές ομάδες αδυνατούν να βρουν χώρο ακόμα και  για να πραγματοποιήσουν τις προπονήσεις τους.

 

Ποιος είναι ο λόγος που οι ομάδες δεν εμπιστεύονται αρκετά τα νέα ταλέντα που προέρχονται από τις Ακαδημίες τους;

Θα ξεκινήσω με το εξής παράδειγμα. Στην Barcelona ο Guardiola έχει όρο στο συμβόλαιό του, κάθε χρόνο να προωθεί στην πρώτη ομάδα 2 ποδοσφαιριστές από την Ακαδημία. Αν ο Ισπανός δεν πραγματοποιήσει αυτό τον όρο τότε δεν θα πληρωθεί από τη διοίκηση. Αυτή ,λοιπόν, είναι νοοτροπία μιας πραγματικά μεγάλης ομάδας. Νοοτροπία που δεν θα συναντήσουμε ποτέ στην Ελλάδα. Εδώ, οι διοικήσεις των συλλόγων δεν εμπιστεύονται καθόλου τα μικρά παιδιά, κυρίως επειδή επηρεάζονται από τους προπονητές, οι οποίοι στη προσπάθειά τους να υλοποιήσουν τους  στόχους της ομάδας  τους, προτιμούν να επενδύσουν σε έμπειρους ποδοσφαιριστές παρά σε νεαρούς.

 

Ο Σωτήρης Νίνης  είναι ένας ποδοσφαιριστής που προέρχεται από τα σπλάχνα του Παναθηναϊκού. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο λόγος της ύπαρξης μιας σταθερότητας στην απόδοσή του;

Ο Σωτήρης είναι ένας ποιοτικός και γρήγορος  ποδοσφαιριστής που  χάνει πολύ δύσκολα τη μπάλα από τα πόδια του. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ταλαιπωρήθηκε από 2 σοβαρούς τραυματισμούς που τον άφησαν αρκετά πίσω. Όταν ο Victor Munoz τον εντόπισε στην τότε U-20 ομάδα του Παναθηναϊκού και τον συμπεριέλαβε στην αποστολή ενός αγώνα κυπέλλου με τον Θρασύβουλο, ήμουν  σίγουρος πως θα τον έβγαζε ασπροπρόσωπο. Το μεγάλο λάθος, βέβαια, που έγινε με τον Σωτήρη, ήταν πως τον έριξαν λόγω συγκυριών αμέσως στα βαθιά, με αποτέλεσμα ο ίδιος να μην μπορέσει να ανταπεξέλθει πλήρως στα απαιτούμενα επίπεδα φυσικής κατάστασης και να μην μπορέσει να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο. Έχει, όμως, όλο το μέλλον μπροστά του για να μας αποδείξει πόσο ταλαντούχος είναι πραγματικά.

 

Ως αμυντικός ποιος ήταν ο πιο δύσκολος αντίπαλος που είχατε αντιμετωπίσει και ποιος ο κορυφαίος για εσάς συμπαίκτης με τον οποίο συνυπήρξατε στα ελληνικά γήπεδα;

Υπήρξαν αρκετοί ποδοσφαιριστές που με δυσκόλεψαν πραγματικά. Πρώτος από όλους ο Βασίλης Χατζηπαναγής που ειλικρινά με έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς ήταν πολύ δύσκολο να τον ανακόψεις. Μπορούσε να σου ξεφύγει μέσα σε ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου χωρίς να το καταλάβεις. Επίσης, ο Ruud Gullit τον οποίο και αντιμετώπισα ως παίκτης του Παναθηναϊκού στο Κύπελλο Πρωταθλητριών,  ήταν ειδική περίπτωση ποδοσφαιριστή που θαύμαζα ως αντίπαλος του. Ο Βέλιμιρ Ζάετς, τέλος,  ήταν ίσως ο κορυφαίος αθλητής με τον οποίο είχα την τύχη και την τιμή να συνυπάρξω  στην ίδια ομάδα. Αισθάνομαι πολύ περήφανος που αγωνίστηκα δίπλα σε έναν τόσο άξιο  ποδοσφαιριστή.

 

Τί συναισθήματα προκαλεί σε κάποιον σαν εσάς  το να  αγωνίζεται στο «θρυλικό» Anfield με αντίπαλο την Liverpool;

Το να είσαι ένας από αυτούς που έχουν βρεθεί στον αγωνιστικό χώρο του Anfield είναι κάτι το εντυπωσιακό. Θυμάμαι την ώρα του αγώνα είχα πάθει πλάκα από τις ιαχές των οπαδών της Liverpool. Ήταν κάτι το ασυνήθιστο για εμένα, κάτι που δεν είχα δει να συμβαίνει στα ελληνικά γήπεδα.

 

Σταύρος Ιωαννάτος