Κώστας Αρζένης: “Nα πίνουν νερό στ’ όνομα του Σάντος”

0
790

Ο προπονητής του Α.Ο. Περιστερίου, Κώστας Αρζένης, μιλά στο minifootballnews για όσα ταλανίζουν τις ακαδημίες ποδοσφαίρου, για τον Έλληνα αθλητή, πλέκει το εγκώμιο του Πανιωνίου, εξηγεί γιατί “πολλοί άνθρωποι πρέπει να πίνουν νερό στ’ όνομα του Σάντος”, χαρακτηρίζει “σχολείο” το πέρασμα του από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού, όπου δούλεψε για 7 χρόνια, τονίζει πως “ αν κάποιος θέλει να δουλέψει σε ακαδημίες πρέπει να το αγαπάει πάνω απ’ όλα” και κάνει λόγο για το στόχο της ομάδας του, ο οποίος είναι “ να αποτελείται από όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά από τις ακαδημίες”.

Ο Κώστας Αρζένης ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού, στην ηλικία των 11. Το 1989-­90 έγινε επαγγελματίας κι έμεινε στην ομάδα για 3 χρόνια, επί εποχής Όλεγκ Μπλαχίν. “Ήταν πολύ μεγάλη τιμή να φορέσω αυτή τη φανέλα”, λέει. Με τους “ερυθρόλευκους” πήρε 3 τίτλους : Πρωτάθλημα Ελλάδος το 1987, Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ερασιτεχνών το 1989 και Κύπελλο Ελλάδος το 1992. Έπειτα πέρασε στα ΤΕΦΑΑ. Η θέση που έπαιζε συνήθως ήταν σέντερ μπακ “αλλά έπαιζα γενικώς σ’ όλες τις αμυντικογενείς θέσεις”. Αγαπημένο του νούμερο το “5”, αλλά θυμάται πως “δεν είχα πρόβλημα να φορέσω το ο,τιδήποτε. Εμείς τότε θέλαμε να παίζουμε, δεν είχαμε τέτοια προβλήματα”. Μετά τον Ολυμπιακό ακολούθησαν διάφορες ομάδες : Χαλκίδα, Χαϊδάρι, Ρέθυμνο, Χαλκηδόνα (που ανέβηκε από τη Δ’ Εθνική στη Γ’). Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, σταμάτησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και στράφηκε στο ερασιτεχνικό : πήγε για 2 χρόνια στον Ποσειδών Γλυφάδας, 4 στα Σούρμενα (μετρά μια άνοδο και έναν τελικό Κυπέλλου Αθήνας, όπου έχασαν από το Χαϊδάρι στην παράταση, στο 120′) και τελείωσε την καριέρα του στο Χαραυγιακό. Έπειτα δούλεψε για 7 χρόνια στις ακαδημίες του Ολυμπιακού. “Ήταν μια πάρα πολύ μεγάλη εμπειρία. Πήρα πολλά εφόδια για τη συνέχεια της προπονητικής μου σταδιοδρομίας, πήρα τις περισσότερες βάσεις στο σύλλογο αυτό, με πολλά σεμινάρια, με πολλές εκπαιδευτικές συναντήσεις, ήταν μεγάλο σχολείο για μένα, πανεπιστήμιο θα έλεγα”. Στη συνέχεια, ανέλαβε τις ακαδημίες του Χαϊδαρίου για 5 χρόνια και ήταν και στην πρώτη ομάδα για 3. Πλέον, είναι προπονητής στην ομάδα του Α.Ο. Περιστερίου.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας προπονητής ακαδημιών για τον κ. Αρζένη; Αν κάποιος θέλει να δουλέψει σε ακαδημίες πρέπει να το αγαπάει πάνω απ’όλα. Πρέπει να εκπαιδευτεί, να το αγαπάει πάρα πολύ, γιατί νομίζω ο χώρος των ακαδημιών είναι ένας υπεύθυνος χώρος, πολύ ευαίσθητος, έχουμε να κάνουμε με παιδιά, και δεν μπορεί ο κάθε παλιός που έχει ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο να πάει την επόμενη μέρα να γίνει προπονητής. Για μένα, είναι πολύ σημαντικό, και το τονίζω συνέχεια, ότι ο προπονητής των ακαδημιών έχει πολύ μεγαλύτερη ευθύνη, ακόμα κ από τον προπονητή της πρώτης ομάδας. Εκτός από προπονητής, πρέπει να είσαι δάσκαλος, να είσαι ψυχολόγος, να είσαι πατέρας, να είσαι φίλος, γιατί έχεις να κάνεις με παιδιά! Τα παιδιά μπορεί από μια κουβέντα που θα πεις να κόψουν το ποδόσφαιρο ή μπορεί και να το αρχίσουν”.

Παρά το γεγονός ότι είναι προπονητής στην πρώτη ομάδα του Περιστερίου, υποστηρίζει πως η δουλειά του είναι σε πλήρη συνάρτηση με τις ακαδημίες. “Μπορεί να δουλεύουμε στην πρώτη ομάδα, αλλά θέλουμε να βγάζουμε όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά από τις ακαδημίες και η ομάδα μας να αποτελείται από αυτά. Αυτός είναι ο στόχος και το μεγάλο μας κίνητρο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά τα παιδιά αυτά να δομηθούν σωστά και να φύγουν μετά σ’ επαγγελματικές ομάδες, να παίξουν σε υψηλότερο επίπεδο”.

Λόγω των σεμιναρίων και των σχολών που αφορούν την προπονητική ακαδημιών και ποικίλουν τα τελευταία χρόνια, θεωρεί πως έχουν γίνει πολλά βήματα προόδου και πως είναι χρέος του Έλληνα προπονητή να εκπαιδεύεται και να ενημερώνεται και να βοηθά στην ανάδειξη όλο και περισσότερων παιδιών. Ωστόσο, υποστηρίζει πως κάτι τέτοιο έχει πολλές παραμέτρους : γονείς, αθλητικές εγκαταστάσεις, ο σύλλογος που πηγαίνει το παιδί και η φιλοσοφία του, αλλά το κυριότερο όλων είναι η κρίση που μαστίζει τη χώρα μας. “Το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι κοινωνικό φαινόμενο, υπάρχει κρίση κι αυτό πρέπει να το εκμεταλλευτούμε, με την έννοια, ότι επειδή δεν υπάρχουν πολλά χρήματα να διαθέσουν οι ομάδες, πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να δώσουμε προσοχή στον Έλληνα αθλητή. Να τον εκπαιδεύσουμε σωστά, και, αύριο μεθαύριο, να απαρτίζονται οι πρώτες ομάδες με παιδιά από τις ακαδημίες. Θέλει πολλή δουλειά αυτό, μεγάλη προσπάθεια, θέλει, όμως, πάνω απ’ όλα μεγάλη βούληση. Από τους υπεύθυνους που έχουν αυτές τις ακαδημίες, ακόμα και από τις ομάδες της Σούπερ Λιγκ και της Φούτμπολ Λιγκ. Αν δεν υπάρχει αυτό, νομίζω ότι δύσκολα θα “βγάλουμε” παιδιά.”

Είναι η Ελλάδα μια χώρα παραγωγής ποδοσφαιριστών και τί πιστεύει για τον Έλληνα αθλητή; “Είμαι σίγουρος ότι στην Ελλάδα υπάρχει αστείρευτο ταλέντο. Υπάρχουν πολύ αξιόλογα παιδιά. Όμως, είμαστε πίσω γενικά σε πολλά θέματα, γιατί αυτή τη στιγμή η κοινωνία μας βάλλεται από πάρα πολλά προβλήματα, και το ποδόσφαιρο είναι μέρος αυτού.Υπάρχουν παραδείγματα από Έλληνες παίκτες που έχουν πάει στο εξωτερικό κι έχουν πάει και πάρα πολύ καλά. Υπάρχουν, ακόμα, παιδιά στον ελληνικό χώρο που μπορούν να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι εδώ στο εσωτερικό. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Όλοι οι φορείς : οι πρόεδροι των ομάδων, οι ομοσπονδίες, οι ακαδημίες, οι γονείς, οι προπονητές. Όλοι πρέπει να βάλουμε ένα λιθαράκι, γιατί σιγά σιγά, αυτό το άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο, τείνει εδώ στη χώρα μας, να μην υπάρχει αύριο μεθαύριο”.

Πιστεύει πως η ΕΠΟ φέρει ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση; “Η ΕΠΟ, απ’ ότι ξέρω, και κυρίως επί εποχής Σάντος, είχε κάνει μεγάλα βήματα στην αναδιοργάνωση των πρωταθλημάτων των υποδομών. Ήταν από τους λίγους ανθρώπους ο Σάντος που δούλεψε πολύ καλά και σ’ αυτόν τον τομέα. Ήρθε κι έβαλε ένα λιθαράκι και είναι προς τιμήν του και πολλοί άνθρωποι πρέπει να πίνουν νερό στ’ όνομά του. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το πλάνο του δε συνεχίστηκε και η ΕΠΟ είναι αυτή που έπρεπε να βρει μια λύση, μια συνέχεια. Δε γίνεται να λέμε ότι θέλουμε να έχουμε καλή Εθνική Ομάδα, όταν στα ελληνικά σωματεία δεν παίζουν πάνω από 2-­3 Έλληνες παίκτες”.

Ο κ. Αρζένης δεν μπορεί και να μην πλέξει το εγκώμιο του Πανιωνίου, για όσα έχει καταφέρει αυτή τη σεζόν και υπογραμμίζει πως πρέπει όλοι να παραδειγματιστούν από τους “κυανέρυθρους”. “Δε νοείται να βλέπουμε ντέρμπι ελληνικού πρωταθλήματος Ολυμπιακός ­ Παναθηναϊκός και να βλέπουμε τρεις Έλληνες. Είτε με τον ΠΑΟΚ είτε με την ΑΕΚ. Για μένα, ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση είναι ο Πανιώνιος, που με 10 Ελληνόπουλα, τη φετινή περίοδο, έχει κάνει μια απίστευτη πορεία, μ’ έναν Έλληνα καταξιωμένο προπονητή, που αν ήταν ξένος θα είχαμε διθυράμβους. Με πολύ μικρό μπάτζετ, με παίκτες που δίνει και βγάζει συνέχεια σαν τη Λερναία Ύδρα. Αυτό το παράδειγμα πρέπει ν ́ ακολουθήσουν όλες οι ελληνικές ομάδες. Ακόμα κι ο Ολυμπιακός που παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ακόμα κι ο Παναθηναϊκός κι η ΑΕΚ κι όλες οι ομάδες. Πρέπει κάποια στιγμή να βγάζουν παιδιά από τις ακαδημίες τους”.

Και συμπληρώνει πως και η παλιά του ομάδα, το Χαϊδάρι, κατάφερε κάτι ανάλογο “Το Χαϊδάρι έκανε το μεγαλύτερο επίτευγμα που έχει κάνει ποτέ ομάδα στο Αθηναϊκό ποδόσφαιρο. 22 παιδιά, από τα 25 στο ρόστερ των ακαδημιών, πήραν το πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ. Νομίζω, 9 στους 11 βασικούς ποδοσφαιριστές ήταν από τις ακαδημίες. Είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις ομάδες, αρκεί να δουλεύουν σωστά, να υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι και πάνω απ’ όλα να υπάρχει η βούληση του σωματείου”.