Γιατί έπαψες… Ελλάδα να θυμίζεις

0
388

Με αφορμή το –έστω κι ανεπίσημο- ντεμπούτο του Μίκαελ Σκίμπε στο σημερινό εκτός έδρας φιλικό με το Λουξεμβούργο (20:30), που σηματοδοτεί και το νέο ξεκίνημα της εθνικής μας ομάδας,  το Mini Football News ρίχνει μια ματιά προς τα πίσω, και εστιάζει στις αιτίες που η Ελλάδα βρέθηκε από τις πρώτες θέσεις της FIFA τη χρυσή εποχή της κατάκτησης του Euro, να είναι σήμερα 37η στη σχετική λίστα. Γράφει ο Βασίλης Δημόπουλος.

Ήταν 4 Ιουλίου του 2004, όταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης ύψωνε το τρόπαιο στον ουρανό της Λισαβόνας, και το πειρατικό του Ρεχάγκελ ολοκλήρωνε έτσι με τον καλύτερο τρόπο τη «λεηλασία» της Ιβηρικής Χερσονήσου. Σήμερα όμως, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική, με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα να ηττάται δύο φορές από τα Νησιά Φερόε και τελικά να τερματίζει τελευταίο στον 6ο  προκριματικό όμιλο του Euro 2016.

Για να φτάσουμε όμως από τα σαλόνια στα αλώνια, περάσαμε από την εποχή Σάντος (2010-2014), κατά την οποία ο Πορτογάλος χρησιμοποίησε την ίδια πετυχημένη συνταγή με τον προκάτοχό του. Στηρίχθηκε στην άμυνα, και ενώ άκουγε τα εξ αμάξης περί κακού ποδοσφαίρου και λοιπά, έπαιρνε τα τρίποντα και η ομάδα πάντα ήταν παρούσα στις μεγάλες διοργανώσεις. Κάπου εκεί αναλαμβάνει ο Κλαούντιο Ρανιέρι, ένας τεχνικός που δεν είχε δουλέψει ποτέ σε εθνική ομάδα, και που ζει κυρίως από τις παχυλές αποζημιώσεις που παίρνει όταν τον απολύουν (εξαιρώ το φετινό πυροτέχνημα με τη Λέστερ). Πρώτος λόγος λοιπόν της κατρακύλας που βιώνουμε σήμερα, είναι η επιλογή του Ιταλού για τον ελληνικό πάγκο. Ναι ξέρω, και χωρίς προπονητή τα κερδίζεις τα Φερόε, αλλά κι ο κόουτς παίζει το ρόλο του.

Δέυτερος λόγος, είναι η αλλαγή του στυλ παιχνιδιού της ομάδας. Με τον Ρανιέρι στο τιμόνι, η Εθνική επιχείρησε να παίξει πιο επιθετικά, χωρίς όμως να έχει τους κατάλληλους παίκτες για να το κάνει. Με αμυντικούς όπως ο Μανωλάς, ο Παπασταθόπουλος  κι ο Κυριάκος Παπαδόπουλος –παρά τα προβλήματα τραυματισμών που αντιμετώπισε- οφείλεις ο τρόπος προσέγγισης των παιχνιδιών σου, να είναι κυρίως αμυντικός. Ιδιαίτερα αν οι επιθετικοί σου είναι ντεφορμέ…

Τρίτος λόγος, είναι ο τρόπος που επιχειρήθηκε να γίνει ανανέωση στο ρόστερ. Εννοείται ότι πρέπει να καλούνται νέοι παίκτες για να ψήνονται σιγά-σιγά, και να ενσωματώνονται στη γενική φιλοσοφία της ομάδας, αλλά αυτό δεν γίνεται έτσι. Με 5 και 6 νέα πρόσωπα στην αρχική εντεκάδα δεν υπάρχει συνοχή, και οι ποδοσφαιριστές απλώς ψάχνονται στον αγωνιστικό χώρο.

Τέταρτος λόγος και σημαντικότερος είναι η απουσία από το ελληνικό κέντρο, του Κώστα Κατσουράνη και του Γιώργου Καραγκούνη. Και οι δύο «λάμπουν δια της απουσίας τους». Ήταν εκεί για να μαρκάρουν, να δημιουργήσουν και να σκοράρουν κι άμα λάχει. Κι ας άκουσε πολλά ο πρώτος στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, κι ας κατακρίθηκε αρκετά ο δεύτερος ως τεχνικός διευθυντής της Εθνικής, τώρα που τα βλέπουμε όλα με πιο νηφάλιο βλέμμα, αντιλαμβανόμαστε όλοι τη μεγάλη ποδοσφαιρική τους αξία και την τεράστια προσφορά τους στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Υ.Γ 1 Μαρκαριάν και Τσάνας ήταν στην ομάδα πολύ μικρό χρονικό διάστημα για να κριθούν, Φορτούνης, Μάνταλος, Πέλκας μπορούν με σωστή διαχείριση να κάνουν πράγματα και θαύματα.

Υ.Γ 2 Η νίκη κόντρα στην Ουγγαρία στον τελευταίο αγώνα, μας έδωσε έναν τόνο αισιοδοξίας. Καλή επιτυχία στο νέο ξεκίνημα της Εθνικής, και μακάρι αυτή η νέα σελίδα που γύρισε μετά την έλευση του Σκίμπε, να γραφτεί με ολόχρυσα γράμματα.